Omzien naar elkaar, vooral op kruispunten van het leven

Pastoraat

 

Het pastorale team bestaat uit de predikant, drie ouderlingen en twee pastorale medewerkers.

Ons doel is de band met onze gemeenteleden te versterken en de waarde van het pastoraat meer naar voren te brengen. De beide pastorale medewerksters ondersteunen de ouderlingen, die ieder een wijk hebben.

 

Het pastorale team belt gemeenteleden of zij er prijs op stellen bezoek te krijgen.

Bij ziekte of ziekenhuisopname kunt u contact opnemen met de coördinator van het pastoraat zodat er de nodige aandacht aan besteed wordt.

De coördinator in onze gemeente is: Ank de Kock, Meidoornlaan 8, Telefoon 0183-633755.

 

Hieronder staan de ‘in memoriams’ vermeld van de gemeenteleden, die zijn herdacht tijdens de viering op de laatste zondag van het kerkelijk jaar op 22 november 2020. Daarnaast de gedachteniswoorden van de overledenen in 2021

 

 

IN MEMORIAM

 

In memoriam Cornelis van Wijk

 

Op 3 augustus overleed Cornelis van Wijk op de leeftijd van 82 jaar. Hij woonde met zijn Anna aan de Molenlaan 29. Kees heb ik leren kennen in de schemering van zijn leven. Zelfs in de tijd, waarin hij besefte, dat zijn hoofd hem in de steek liet, bleef hij een dankbaar mens, die van de mooie en goede dingen kon genieten. Kalm was hij en genoot van alle toewijding van zorg van zijn Anna. Van haar werd veel gevraagd. Te vaak focust zich alle aandacht op de patiënt, maar wat dit allemaal voor zijn/haar omgeving beduidt is soms met geen pen te beschrijven.

Niet dat Kees een moeilijke man was. Integendeel. Maar de omgeving zou nog zoveel meer willen doen, dat helaas toch vaak niet mogelijk is. Kees was net als de andere gezinsleden muzikaal en een gedreven lid van de fanfare. Daarnaast betekende zijn gezin alles voor hem en dat werd dan ook gememoreerd door zijn dochter, die een prachtige levensbeschrijving vol liefde en waardering uitsprak.

Daarnaast was Kees een harde werker, die niet graag stilzat. Een breed spectrum aan werkzaamheden passeerde en daaruit viel op te maken, dat hij tot op het laatst nergens voor terugschrok en nog op hogere leeftijd bijvoorbeeld nog zijn heftruckdiploma behaalde.

Kees kende een zware jeugd, waarbij hij als jongste van een groot gezin reeds op 12-jarige leeftijd zijn moeder verloor. Hij wist wat het was er alleen voor te staan.

En dat inspireerde hem om de wens te kennen te geven dat niemand bij zijn uiteindelijke crematie aanwezig mocht zijn. Hij wilde zijn gezin de moeilijke gang naar het crematorium besparen en zo verliep het einde van de uitvaart anders dan wij gewoon zijn. De kerkgangers vormde na afloop van de gedachtenisviering een haag langs de weg en nagestaard door ons allen inclusief zijn lieve familie reed de rouwauto de Molenlaan uit. Zelf moest ik denken aan lied 964 dat ik u graag meegeef.

 

‘Met de engelen mee op reis

naar het eeuwig paradijs

ben je zomaar gegaan,

zo ver weg hiervandaan

en wij roepen; ‘kyrieleis’

Met de engelen mee op reis

naar het eeuwig paradijs

het ga je goed, lieve kind.

Wees voor altijd bemind,

in de hemel kind aan huis.

 

Rob Visser

 

In memoriam Bas van Nes

 

Op 19 maart jl. overleed Bas van Nes in de leeftijd van 92 jaar. Een buitengewoon sympathieke man, die tot kort voor zijn overlijden actief bleef in onze gemeente. Van Bas moeten we de eerste klacht nog vernemen. Met zijn rustgevende glimlach hoorde hij alles aan en ging zijn gang in het voortzetten van datgene, wat van hem verwacht werd.

Bas liet niet gemakkelijk bij hem naar binnen kijken. Toch zouden we hem tekort doen als we hem het predicaat ‘gesloten’ toedichten. Hij vond dat gewoon niet nodig. Stille wateren hebben diepe gronden. Er ging veel in hem om, dat hij bij zichzelf overwoog. Een diepe zee vol leven! Het was toch goed zo. Een innig tevreden man, die een lang en prachtig leven samen met zijn Corry heeft gekend. Werkzaam in Den Haag, niet ver verwijderd van waar ik mijn jeugd doorbracht. Later wonend in Rijswijk en de laatste 25 jaar in Vuren. Zomaar vanuit de Randstad naar de Betuwe. Hem en zijn vrouw voer ik nogal eens op, wanneer ik op mensen stuit, die klagen over het feit, dat ze er niet echt bij horen. Dat ze niet geaccepteerd worden. Zowel Bas als zijn Corry zijn eclatante voorbeelden van hoe je er in een dorp wel bij kunt horen. Hoe je kan worden opgenomen in de gemeenschap. Gewoon door mee te doen, je niet beter te voelen dan de dorpeling en je te geven. Dan groeit het vertrouwen en zie je in een dorp, ook in Vuren, dat mensen je opnemen in hun midden. Daarom was de betoonde belangstelling met name per kaart vanwege Corona, overweldigend. In een toch ook nog mooi bezette kerk luisterden we naar de kinderen en kleinkinderen en zagen mooie beelden van een lang en gezegend leven.

En we luisterden onder anderen naar Jules de Corte, die zingt:

‘Ik zou wel eens willen weten,

waarom zijn de zeeën zo diep

Misschien tot geluk van de vissen

Die het water zo slecht kunnen missen

Of tot meerdere glorie van God, die de wereld schiep

Daarom zijn de zeeën zo diep.’

 

Rob Visser

 

In memoriam Ingeborg Tedjai-Walraven

 

Op 2 februari 2021 overleed op de leeftijd van 50 jaar Ingeborg Tedjai-Walraven.

Ik heb Ingeborg leren kennen toen zij bij onze dochter in de klas zat en regelmatig met haar tweelingzus Annette bij ons kwam spelen en soms logeren.

In de dienst op maandag 8 februari hebben we afscheid van haar genomen. Haar zussen gaven ieder op hun eigen indrukwekkende wijze weer wat Ingeborg voor hun betekende. Zeker voor Annette was zij een steun en bij haar kon ze altijd terecht zonder een oordeel te geven.

Ook voor haar gezin was ze een zorgzame vrouw en moeder. Dit kwam dan ook tot uiting door de woorden van haar zoon Damian. Zorgzaam was ze zeker ook voor haar ouders. Ik zag haar daar nog wel eens, en dan zei ze nadat ik had gevraagd hoe het was ‘nu gaan we over andere dingen praten’. Ze hield van de plek waar ze heeft gewoond.

Ingeborg was lid van onze kerk en tijdens haar ziekte hebben we haar gesteund in het gebed tijdens de eredienst. Ds. Rob Visser heeft haar bezocht in IJsselstein.

Wij wensen haar man, kinderen, ouders en verdere familie heel veel sterkte, kracht en Gods nabijheid toe.

 

Ank de Kock

 

In Memoriam Adriana Hoekstra-Versteeg

 

Op 5 januari van dit jaar overleed Adriana Hoekstra-Versteeg op de leeftijd van 92 jaar. Zij woonde in de laatste periode van haar leven in het verzorgingshuis te Rumpt. Jaantje, want zo kende iedereen haar, was een authentieke vrouw, die zich in woorden en daden niet liet leiden door wat ‘men’ ervan vond. Zij handelde en sprak, zoals het haar bij ingeving overkwam. Een verrassend mens dus, die met humor de mensen tegemoet trad. Toen ik haar bij mijn kennismakingsbezoek aan de deur aansprak en zei wie ik was, antwoordde ze ‘nou en?’ Enigszins afgebluft stond ik daar aan de deur en wist meteen wat voor ‘vlees ik in de kuip’ had. Komisch, spraakzaam en confronterend. Ze draaide er niet omheen. Aanpakken was haar levensdevies. Maar helaas was haar levensavond zeker in de laatste maanden zwaar. Haar levenskrachten ontvielen haar en met een zwak gehoor was het niet eenvoudig met haar te communiceren. Haar drie dochters herinneren zich haar als een allerliefste moeder, die nauw betrokken was op hun gezinnen. Daarvan getuigden ook de toespraken van haar kleinkinderen en haar dochters. Kort voor haar sterven belde Rianne mij en vroeg mij te komen. Op haar verzoek lazen we de vertrouwde woorden uit psalm 23 en spraken een gebed uit. Het gaf aan allen rust. Rust, die ook Jaantje zo behoefde om het leven en haar dierbaren los te laten. In alle vrede ging zij heen, omringd door veel liefde ook van het personeel van het verzorgingstehuis, waar zij verbleef.

 

Rob Visser

 

In Memoriam Sietse Jelle de Jong

 

Op 25 oktober overleed in het academisch ziekenhuis te Groningen de heer Sietse Jelle de Jong op de leeftijd van 59 jaar. Corina, onze diaconaal medewerkster, was zijn levenspartner. Samen hadden zij één dochter Melissa. Zij woonden in Haaften. Wij herdachten Sietse tijdens een bijeenkomst in ons kerkgebouw, waarbij door Corina en familie mooie dingen werden gezegd. Ook werd een compilatie van foto’s getoond, die een prachtige weergave vormden van hun mooie gezinsleven. Sietse was een mens met ‘gouden’ handen. Wat hij zag kon hij maken. Ik bewonderde zijn werk reeds in de zomer, toen ik daar op bezoek was en mij verheugde in wat een mens grotendeels in zijn eentje tot stand kan brengen.

Sietse was een gezelligheidsmens, die ook Corina overlaadde met liefde en aandacht. Dat was soms bijna teveel. Zo kan het ook in het leven, maar het hoorde bij deze man, die helaas toch plotseling werd overvallen door een ernstige hartaanval. Via Tiel kwam hij in Nieuwegein, waar men gezien de ernst van zijn kwaal het verstandiger achtte dat hij naar Groningen zou gaan om daar geopereerd te worden. Zover heeft het helaas niet mogen komen.

We herdachten hem met de woorden uit het boek Jesaja (hoofdstuk 41 vers 10), die Corina mij meegaf voor de samenkomst en dat haar tot grote troost was en is:

‘Wees niet bang, want ik ben bij je,

vrees niet, want ik ben je God.

Ik zal je sterken, Ik zal je helpen,

je steunen met mijn onoverwinnelijke rechterhand.’

 

Rob Visser

 

In Memoriam Mijntje Johanna Bracht-Roza

 

Op 9 augustus overleed Mijntje Johanna Bracht-Roza op de leeftijd van 94 jaar. Zij woonde in de laatste periode van haar leven in Avondlicht. Zij maakte daar alle verdriet mee rond de dood van 16 medebewoners, die ten gevolge van de besmetting met het COVID-19-virus overleden zijn.

Mevr. Bracht bezocht de Paas-en Kerstvieringen, die onze gemeente jaarlijks in het verzorgingshuis te Herwijnen organiseert en was in haar leven een echt familiemens. Omringd door haar gezin deelde zij in alle lief en leed. Niets ontging haar in deze. Tot op hoge leeftijd betoonde zij zich een echte moeder, die haar kinderen met een overdaad aan zorg omringde. Er hoefde maar iets te gebeuren of ze belde al. En dat hield ze vol tot kort voor haar levenseinde.

Tijdens de dienst voorafgaande aan haar begrafenis op de oude begraafplaats lazen we uit psalm 34. Het was de psalm, die ook gelezen was bij het overlijden van haar man Pieter in 1997. We herdachten het leven van deze tevreden, ingetogen en zorgzame vrouw met de woorden van vers 8 uit die psalm: ‘proef en geniet de goedheid van de Heer, gelukkig de mens, die bij hem schuilt’.

 

Rob Visser

 

In Memoriam Rika Versteeg-van Houwelingen

 

Op 6 juli overleed Rika Versteeg-van Houwelingen op de leeftijd van bijna 96 jaar. Zij woonde aan de Eksterlaan 10. Rika was een vertrouwde verschijning in het dorp. Je kon haar op de meest onverwachte momenten op straat aantreffen. Een vrolijke vrouw, die het leven aanvaardde, zoals het zich aan haar ontvouwde. Enig meisje in een jongensgezin. Ze was dochter en moeder tegelijk voor haar broers. Daarin schuilt zonder twijfel ook de oorzaak, dat zij pas laat in het huwelijk trad. En toen nam het leven weer een nieuwe wending. Weer was er de zorg en toonde zij zich een vrouw met een enorm incasseringsvermogen. Maar klagen hoorde je haar niet.

Ze had altijd die relativerende glimlach, waarmee zij veel reacties pareerde. Aan de ontmoetingen met haar bewaar ik de allerbeste herinneringen. Ik bewonderde haar om haar bijzondere vermogen in dankbaarheid haar leven te leiden. Ook toen in 2015 haar man, Willem overleed. Ze pakte de draad weer op en was overal te vinden. En natuurlijk probeerde ze altijd aan de wandel te blijven. Meerdere tienduizenden kilometers heeft zij afgelegd. En de verzameling medailles en wandelboekjes getuigen daarvan. In de kerk was zij een vertrouwde verschijning en omdat in de Coronatijd voor mensen als zij, die kind noch kraai op de wereld hadden, het leven wel heel erg stilviel, mocht zij van ons toch haar kerkgang blijven voortzetten en zo hebben we haar zo’n drie maanden in ons midden gehad als zesde kerkganger. Ze genoot ervan. Tot ze ineens geel werd. Opname volgde en tijdelijk verbleef ze in Leerdam. Ze vond het allemaal prachtig. Maar ja, het was wel stilletjes daar. Dus vond ze het erg leuk weer opnieuw in het ziekenhuis te Gorkum te belanden na een ernstige bloeding. Op zaal had ze de grootste pret. ‘Weet je’, zo vertrouwde ze mij toe ‘hier is het lekker druk, altijd een praatje en er mag hier veel meer dan in Leerdam’, gniffelde ze. Helaas bleek de vreugde heel kortstondig en overleed ze na een hersenbloeding zonder een lang ziekbed.

Zo kwam een einde aan een lang leven van een gezegend mens die in alle eenvoud en vroomheid haar levensweg vervolgde, zonder grote woorden, maar des temeer daden. Ze wandelde graag en veel en met de woorden uit psalm 23 van de Heer, die ook haar herder wil zijn, kunnen we niet anders dan erop hopen, dat ze nu weer wandelt, veel en vaak, maar gelijk Henoch, wandelt met God.

 

Rob Visser

 

In Memoriam Jan Bor

 

‘Onze unieke vader, zoon en broer is van ons heengegaan. Wij zijn verbijsterd en bedroefd, maar hij zal altijd bij ons blijven door de onuitwisbare indruk die hij achterlaat.’

Dit staat bovenaan de rouwkaart van Jan Bor, die op 3 april 2020 is overleden.

Op woensdag 8 april is er afscheid genomen van Jan.

Jan Bor woonde aan de Lindelaan 6 met zijn 2 zonen Yannick en Pascal.

Wij wensen hen dan ook heel veel sterkte, zo ook zijn ouders, broers en schoonzus.

 

Ank de Kock, ouderling

 

In Memoriam Jaap van Meeteren

 

Op 29 maart jl. ging ons voor op weg naar het Koninkrijk Jaap van Meeteren. Hij zou op 25 juni 89 jaar zijn geworden. Jaap was een fijn mens, die tot op hoge leeftijd zich nauw betrokken wist bij alles wat in zijn familie maar ook in het dorp gebeurde.

Vele jaren geleden alweer was hij zeer actief in het dorp en de kerk en ook in het bedrijf, dat zijn hart had. Een mens, die van mensen hield en graag onder de mensen verkeerde. Dat stempelde zijn leven en vormde de bron van zijn medemenselijkheid, dat velen in de omgang met hem zo goed deed.

Jaap was een belangstellend mens, die het leuk vond geïnformeerd te worden, maar het ook leuk vond op zijn beurt om de informeren. Te vertellen en te zorgen. Hij leefde mee met het wel en wee van zijn beide kinderen en genoot ervan, toen alweer een jaar geleden in een doopdienst, geleid door Peter van Ankeren, drie van zijn achterkleinkinderen tegelijk gedoopt werden.

Een mens, die niet van opgeven wist. Ik herinner me nog goed, dat op één van die snikhete dagen in 2018 hij toch nog aan het werk was in zijn tuin. En ik maar betogen, dat dit echt niet goed was voor hem. Hij knikte instemmend met een milde glimlach, maar toen ik vertrok, ging hij weer rustig verder in de tuin. Prachtig, zo’n kerel, die gewoon zijn eigen ding deed. Helaas bleek de verhuizing naar Avondlicht in 2019 geen succes. Het liefst was hij weer naar zijn dierbare Vuren teruggekeerd al was het maar zijn vrouw. Eind 2019 bleek toch, dat zijn geest het lichaam niet overleefde. De kerkgang viel hem zwaar en ziekenhuisopname bleek noodzakelijk.

Ik leerde hem toen kennen als een mens, die de kracht en het niveau had om terug te komen op eerdere uitspraken en zijn eigen grenzen goed waarnam.

Hoe verdrietig is het dan niet, dat juist hij, uiteindelijk getroffen door de Coronagriep, die zo grillig rondwaarde in Avondlicht, in die ellendig afstandelijke tijd overleed. Hoe verdrietig was het niet, dat uitgerekend hij niet vanuit zijn geliefde kerk en dorp kon worden begraven omringd door zo vele Vurenaren. De kerkenraad tilde hier heel zwaar aan en heeft van alles gedaan om toch te zien of het niet anders kon. Jaap had het niveau om dat in te zien, maar kon helaas zijn stem niet meer laten horen. Maar hem kennende weet ik, dat hij voor geen prijs ter wereld had gewild, dat zijn begrafenis nieuwe slachtoffers had kunnen maken. Als geen ander wist ook hij, dat Gods Woord en Gods troost ook vanuit het rouwcentrum Rehoboth te Leerdam zou klinken voor zijn familie, die daar in kleine kring bijeen was. Zoals Paulus schrijft aan de inwoners van Thessaloniki: Hij, die u roept is getrouw, Hij doet zijn belofte gestand.

Dat ook die woorden zijn vrouw en kinderen tot troost mogen zijn.

 

Rob Visser

 

 

In Memoriam Gerrit Johan van de Giessen

 

Op 8 maart jl. overleed in het ziekenhuis te Gorkum de heer Gerrit Johan van de Giessen in de leeftijd van bijna 90 jaar. Van de Giessen was een markant man, die veel heeft betekend voor de samenleving en voor de kerk in Vuren. Eigenlijk was hij meer bestuurder dan agrariër. Althans, dat gevoel bekruipt je wanneer je kennis neemt van ‘s-mans verdiensten. Dat hij natuurlijk ook op laatstgenoemd gebied grote kwaliteiten had bewijst het prachtige bedrijf, dat zijn zoon en schoondochter overnamen en uitbreidden. Eigenlijk gaan mijn herinneringen aan Gerrit terug tot begin jaren tachtig toen er veel zorg was omtrent de toenmalige predikant. Ik herinnerde mij ontmoetingen met hem. Hij was dat vergeten, maar wel herinnerde hij zich bij de visitator in de pastorie van Deil geweest te zijn. Toen ik met mijn vinger wees op zijn gesprekspartner moest hij lachen. Ach jawel, zo’n kleine veertig jaar doet veel vergeten. Maar wat wij in Vuren niet zullen vergeten is zijn ongekende inzet voor de bouw van de huidige Thaborkerk. Ik heb de stukken van Bets den Adel te leen gekregen en mij verbaasd over wat er allemaal moest gebeuren in die tijd. Met grote bezieling leidde hij als president-kerkvoogd de bouw en dat mag best een keer gememoreerd worden, hij zette voor leningen N.B. zijn eigen bedrijf als borg in. Dan moet je toch wel helemaal met hart en ziel in een goede afloop geloven en tot heel veel bereid zijn! Mede met hulp van vele Vurenaren is het gebouw uiteindelijk eind jaren zeventig gereed gekomen. Voor honderd procent dankzij zijn geestkracht en onkreukbaar vertrouwen. Als ik zie wat een moeite het ons kost om kleine veranderingen in het kerkgebouw tot stand te brengen, die in geen enkele verhouding staan tot dit enorme project dan stijgt je het schaamrood naar de kaken. Leiderschap is een charisma, dat Gerrit in grote mate bezat. 

Ik leerde hem dus opnieuw kennen in zijn levensavond samen met zijn Koosje en was ik werkelijk verrast over zijn vermogen genoegen te kunnen nemen met  een sterk teruglopend gehoor-en gezichtsvermogen. Maar hij bleef meedoen en zich interesseren gezien ook de vragen, die hij mij allemaal stelde. Ook toen Koosje hem zo plotseling ontviel bewees hij zijn veerkracht hoewel de gloed er voor hem af was. Maar geen klacht kwam er over zijn lippen. Net voordat Corona ook in het ziekenhuis te Gorkum zijn intrede deed overleed hij en was het ongemeen fijn, dat eén van zijn kleinzoons zijn opa nog voor een laatste maal naar de boerderij haalde, waar zij een soort reünie hadden georganiseerd. Dat moet hem heel goed gedaan hebben. Korte tijd later overleed hij en mocht de begrafenis nog net op de valreep van ingrijpende Coronamaatregelen in de kerk, nee in zijn kerk plaats hebben. Direct daarna was het verboden en onmogelijk. Dat moet ons allen heel goed gedaan hebben. Want de Thaborkerk zal tot in lengte van dagen gekoppeld blijven aan deze oersterke krachtige persoonlijkheid, die in alles een bescheiden mens bleef en wiens nagedachtenis de Thaborkerk zal blijven sieren.

 

Rob Visser

 

In Memoriam Anthonia Dirkje de jong-van Willigen

 

Op 5 januari 2020 overleed Anthonia Dirkje de Jong-van Willigen in de leeftijd van 65 jaar.

Toos kende een gezegend leven, waarin vele mooie dingen zich voltrokken. Maar dat gezegd hebbende moet ook gezegd worden, dat haar het grote verdriet ook niet is onthouden. Allereerst het overlijden van haar zoon Richard en weer later het overlijden van haar enige broer. Daarnaast tobden zowel zij als Wim vele jaren met diverse vormen van kanker, waarvan de behandeling toch vaak tot succes leidde. Men ging voor haar tot de grens, totdat zij in het voorjaar 2019 aangaf niet meer verder te kunnen. De behandeling werd gestaakt en zij wachtte op wat komen ging. Maar het leek alsof de ziekte stil viel. Benauwd bleef ze wel en dat alles werd nog verzwaard toen Wim in het begin van de zomer te horen kreeg, dat hij niet meer lang te leven had. Het gesprek met haar ging erover, dat zij hoopte eerder dan Wim te gaan, maar voor het andere viel ook veel te zeggen. Het waren bezoeken, waarbij ik ook zelf niet meer wist wat te zeggen. Maar Toos ging gewoon door en wachtte op het onvermijdelijke, Eind van de zomer bleek dat de prognose voor Wim niet juist was. Toos was gerustgesteld en wachtte. Eind december bleek, dat er meer aan de hand was. Ze raakte verward en Wim met zijn kinderen bleef in deze niet veel bespaard. Gelukkig is zij daarna onverwacht snel achteruit gegaan en overleed in alle rust. Toos kende vanuit haar jeugd een degelijke kerkelijke geloofsopvoeding. Dat respecteerden we en zo staat op de kaart te lezen, geheel volgens haar wens, “dat de Heere op Zijn tijd en Zijn wijze haar heeft weggenomen”. Dat maakte ik zo niet mee en daarover spraken we. Zij hoorde het aan met een milde glimlach en deelde mij mee dat ze de verzen voor de gedachtenisdienst al had klaargelegd. Het viel haar zwaar daarover te communiceren. En zo schoof ze langzaam van het levenstoneel af zonder uitingen van opstandigheid of angst. Zij koos ook de tekst en de liederen  voor de dienst uit, nl. psalm 42., dat eindigt met de schone woorden:

‘Wat ben je bedroefd mijn ziel

en onrustig in mij.

Vestig je hoop op God

eens zal ik hem loven.

Mijn God die mij ziet en redt.’

 

Rob Visser

 

In Memoriam Pieternella Stasse-Roza

 

In nieuwjaarsnacht van dit nieuwe jaar 2020 overleed Pieternella Stasse-Roza in de leeftijd van 81 jaar.

Tijdens een korte plechtigheid voorafgaande aan haar crematie te Tiel stonden we stil bij het leven van een vrouw, moeder en oma, die in haar leven als een bezige bij in Vuren rond zoemde. Zij was actief in meerdere besturen, hield van toneel en was sportief. Ze hield van de natuur, volgde het nieuws nauwgezet, was leidinggevende op de administratie van een melkcontroleinstantie, maar leefde bovenal voor haar gezin. Zoon en dochter betekende met de kleinkinderen alles voor haar. Toen ik de kinderen zo enthousiast over hun moeder hoorde spreken moest ik nogal eens aan haar enige zus denken. Die volijverige en nauw betrokken levenswijze blijkt in de genen te zitten. Er was tijdens onze ontmoeting dan ook sprake van humor. Want moeder Stasse stond ook haar mannetje. Als ze ergens van overtuigd was dan was het geen sinecure om haar van het tegendeel te overtuigen. Vasthoudendheid was een specialiteit, die zij toch kon combineren met toegeeflijkheid. Van ruzie moest ze immers niets hebben. En al zou ze voor man en kinderen met voorbijgaan aan zichzelf als een leeuw door het vuur gaan, toch bleef ze ook kritisch en kon zeggen waar het op stond.

Helaas heb ik haar slechts gekend toen ze langzaam in de schemer van de levensavond weggleed. Maar ze bleef erbij, soms afgewisseld door momenten van verwarring. Maar ze vocht zich weer terug en pakte de draad weer op. Haar vasthoudende karakter zal haar zeker daarin hebben geholpen. Ondanks het feit, dat haar lichaam haar gaandeweg in de steek liet en behandelingen gelukkig succesvol bleken overviel het haar en haar gezinsleden, dat zij op oudjaarsavond door een ernstige inwendige bloeding werd getroffen. En al verliep de operatie in de jaarwisselingsnacht succesvol het mocht niet meer baten.

Zo ging zij ons voor op de weg naar het eeuwig leven, waarvan wij ons geen enkele voorstelling kunnen maken, maar waarvan wij weten, dat één ons daarop is voorgegaan, van wie gezegd wordt:

‘Aan wie het goede doet en daarin volhardt, aan wie glorie, eer en onsterfelijkheid zoekt, schenkt hij het eeuwige leven.’ (Romeinen 2 vers 7)

 

Rob Visser